THE NEON DEMON bezwijkt onder opzienbarende maar oppervlakkige schoonheid

THE NEON DEMON

 Nicolas Winding Refn  Elle Fanning  Jena Malone Arthouse exploitation, horror

uitgever: Cinéart

Schoonheid is wispelturig en subjectief. En toch, als het gaat om de ‘looks’ en allure van topmodel- len lijken de meeste mensen eensgezind over wie precies aantrekkelijk oogt en wie te doorsnee is om op te vallen. Het gevolg: onrealistische schoonheidsidealen voor jonge vrouwen, venijnige jaloezie en dit alles binnen een klimaat en maatschappij waarin seksisme welig blijft tieren. THE NEON DEMON is op z’n zachtst gezegd een weerspiegeling daarvan; een nachtmerrieachtige blik op de modewereld en de glamour, competitiedrang en ‘schone schijn’ die erbij komt kijken. Een over- wogen kritiek is het echter allerminst en net dat maakt de nieuwe film van Nicolas Winding Refn een bevreemdend, absurd en kil ding.

Het verhaal, voor zover het bestaat in traditionele zin, volgt een minderjarige vrouw naar LA. Jesse (Elle Fanning) ambieert een carrière in de modewereld en binnen de kortste keren ziet ze haar droom in vervulling gaan. Haar jeugdige schoonheid valt in de smaak bij mannelijke designers en een perverse Keanu Reeves, maar haar lichamelijke perfecties wekken ook snel afgunst op bij Gigi (Bella Heathcote) en Sarah (Abbey Lee), twee weinig amicale collega’s. Ruby (Jena Malone), een visagiste die alleen de schoonheid in anderen mag accentueren, raakt gefascineerd door de oog- strelende Jesse. De set-up voelt vertrouwd aan, en Refn slaagt er nergens in te verrassen op narratief vlak. Integendeel, hij overlaadt THE NEON DEMON met eendimensionale typetjes die nauwelijks bestaansreden hebben. De transformatie van de aanvankelijk onschuldige Jesse tot zelfingenomen beauty queen komt ook geforceerd tot stand door middel van weinig subtiele visuele metaforen.

Doorheen zijn speelduur van 112 min. kan THE NEON DEMON continu uitpakken met zijn sterkste troeven – aanlokkelijke beeldcomposities gebaad in surrealistisch aanvoelende belichting – maar ten dienste van wat precies? Op stijlvolle manier wordt objectificatie in beeld gebracht en stevenen we af op een climax boordevol gratuit naakt, lesbische necrofilie en kannibalisme … gewoon omdat het kan in deze bizarre fusie van arthouse en pure exploitation. Is het ironisch dat deze film over de grillige modewereld gebukt gaat onder zijn oppervlakkige schoonheid of juist de bedoeling? De betere vraag is: wat maakt het uit? THE NEON DEMON distantieert zich op allerlei manieren van de kijker: met zijn vlekkeloze, maar hypergestileerde vormgeving, antipathieke en flinterdun geschetste personages, en lang uitgesponnen scènes (heel vaak zonder woorden of muziek).

Aanvankelijk fascineert THE NEON DEMON als een soort paradox of perverse viering van zijn gebrek aan diepgang en volle overgave aan excessen en algemene decadentie. Maar een overdaad aan artistieke shock value staat uiteindelijk de entertainmentwaarde in de weg. Bij gebrek aan inhoud zullen de meeste kijkers afhaken waardoor de horrorscènes totale onverschilligheid opwekken.

6.2

Good Things

  • Visuele pracht en praal

Bad Things

  • Flinterdunne personages
  • Acteurs hebben weinig om mee te werken
  • Dubieuze boodschap
  • Vervreemdt de kijker en wekt onverschilligheid op

The Breakdown


Verhaal
3
Cast
7
Productie
8.5




There are no comments

Add yours